Eigenlijk had ik per dag één berichtje over Sappen willen schrijven in plaats van twee. Er is dus iets misgegaan. Misschien lag het aan de voorbereiding, die had hier en daar beter gekund. Gisteravond bedacht ik me dat Mijn Laatste Avondmaal bestond uit een aantal flesjes Heineken en een vette BBQ. Thuisgekomen heb ik voor de zekerheid nog maar even dat pak hagelslag aan mijn mond gezet. Die kan maar beter leeg zijn voordat je aan zo’n kuur begint, oude gewoontes raak je niet zomaar kwijt.
Vanochtend tien kilometer gerend langs de Amstel. Nee, nu niet gaan denken dat ik zo’n calorietellend typje ben dat alleen maar sport en wortels eet. Dat is echt niet zo. Ik drink dus bier, soms teveel, en schep graag snoep bij de Etos. Die zak gaat dan in een keer naar binnen. Altijd. En ik houd alles wat ik eet en drink gewoon binnen.
Maar goed, het was inmiddels een uur of twaalf; tijd voor een sapje. Tot zover niets aan de hand, maar rond vijven kreeg ik het zwaar. Misschien was het wel mijn eigen schuld; ik had op internet gelezen dat het tijdens de sapkuur afgeraden werd om ‘sociale activiteiten te ondernemen’. En deze afspraak met M. in het Vondelpark was al activiteit twee op dag één… In mijn verslapte toestand bleek het onmogelijk een normaal gesprek te voeren, met interactie en alles. Dus hield M, genietend van een salade caprese, een monoloog over de onzin van sappen en dat een tomaatje echt hetzelfde is als tomatensap. Dat laatste is sowieso niet waar, want toen ik drie minuten later het eerste romaatje in mijn mond stopte veerde ik op. Dat had ik bij mijn tomatensap niet. Ik kwam meteen weer bij zinnen: wat een belachelijke kuur, we zijn hier godverdomme niet in Afrika. Ik wil energie, lachen en van de zon genieten. En veel romaatjes eten. Ik bestelde een caprese en besloot de rest van de sapkuur op mijn eigen manier te doen.
