Cappuccino in Las Canitas

11.00 uur. Tijd voor mijn dagelijkse koffie in een patisserie met WiFi. Met laptop onder de arm zwier ik over de straten van Las Canitas – een chique wijk in Buenos Aires – joviaal groetend naar de winkeliers uit mijn straat. Vijf maanden woon ik hier nu en misschien blijf ik nog een paar jaar. Ik probeer me dus aan te passen.

Een beetje Argentijnse chica heeft flair, nul schaamhaar, perfect verzorgde nagels en een obsessie voor de sportschool. Dat laatste heb ik in ieder geval goed opgepikt. Vooral omdat ik me hier, na vijf maanden solliciteren en twijfelen over mijn verkering, behoorlijk nutteloos begin te voelen. Zeker nu de verkering wel een baan heeft gevonden. Remedie: iedere dag naar de sportschool.

Maar naast al hun zorgen over de buitenkant, hebben de Argentijnen een bijzonder fingerspitzengefühl voor de binnenkant. Ze praten graag over Het Gevoel; ofwel in een wekelijks gesprekje met de psycholoog (niets om je voor te schamen hier) dan wel met iedere wildvreemde. Zo bestelde ik net – in mijn beste Spaans – een cappuccino bij een echte ober. In Nederland wordt dit soort bedreigd maar in Argentinië heb je ze nog volop, echte obers: zo’n zestiger met een strak wit gesteven overhemd, die met routineuze handelingen als het met soepele pols  afnemen van een tafeltje zijn vakmanschap toont.

Enfin, hij vraagt hoe het met me is. Ik antwoord dat het goed met me gaat en dat ik net heb gesport en bedenk tegelijkertijd dat ik geen idee heb wat ik verder met deze dag moet. Ik vraag nogmaals of hij een cappuccino voor me heeft. Hij blijft me aankijken. In de hoop dat hij weggaat kijk ik geconcentreerd naar mijn laptop. Hij zegt dat ik wel eerlijk kan antwoorden want hij denkt dat het helemaal niet goed met me gaat. ‘Vos sos triste’- je bent droevig.

Waar bemoeit die vent zich mee? Gisteren ook al de taxichauffeur en vanochtend een bezorgde blik bij de groenteboer. Ik kan wel janken. Met een brok in mijn keel glimlach ik de ober weg. Ik wil geen gesprek, ik wil een cappuccino. Ik voel me inderdaad kut, weet niet wat ik wil, wat ik moet. Ik moet en wil hier genieten. Van het koffie drinken. Van deze tijd, van Buenos Aires, van alle mogelijkheden. Maar soms weet ik het gewoon even niet: wil ik alleen maar huilen om mijn luxe waarin alles kan en ik het niet weet. Waarin een ober, die mijn vader had kunnen zijn, mij vertelt dat ik eerlijk mag antwoorden. Naar mijn gevoel moet luisteren. Wel mooi hoor. Viva Argentina, maar nu even niet. Ik wil naar huis. Denk ik.

De Bijlmer van Buenos Aires

Mijn verkering en ik wonen tegenwoordig in een Once, een pauperige wijk in Buenos Aires. We delen een appartement met meneer Basto, een Italiaan van 75  die hier overwintert en blij was met extra huurinkomsten. Meneer Basto praat graag, slissend en met veel herhaling. Bij voorkeur als je net wakker bent of moe thuiskomt. Zijn favoriete onderwerp: het slechte weer in Europa. Hij heeft een voorliefde voor doekjes; hetzij vaatdoekjes, hetzij handdoekjes, hetzij theedoekjes. Die zijn reuze handig en meneer Basto vindt dat je er niet genoeg van kunt hebben. Voor alle duidelijkheid: ik vind al deze rondslingerende doekjes heel erg vies. Zo ook zijn onderbroeken die op het dakterras wapperen. Maar goed, de beste man is zoals gezegd 75 en 23 maart is hij weg.

Dagelijks loop ik drie kwartier naar mijn Spaanse les. Van Once naar Recolleta, de wijk waar Máxima is opgegroeid. Tijdens deze wandeling maakt de stad een metamorfose door. Once is een Argentijnse Bijlmer waar Peruanen en Bolivianen  onze Turken, Marokkanen, Ghanezen en Surinamers vervangen, maar wel eentje die vroeger de Jordaan was. Het is een drukke transporthub met Chinatownachtige straten. Elk met een eigen thema: straatje stoffen, straatje badkamer assecoires, straatje lampen et cetera. Lekker overzichtelijk, dat wel.

Na Once loop ik door een wijk met een faculteiten en tientallen copyshops, daar zijn ze gek mee hier. Studeren is kopiëren? Na drie kwartier arriveer ik in Recolletta , de prijzen zijn verdubbeld, de stoepen schoon, de cafeetjes aantrekkelijk, de mensen blanker.  De oma’s zijn hier niet vies van wat plastische chirurgie. Het resultaat wordt vreemd genoeg bedekt met een immense zonnebril, dat is ook heel erg Recolleta.

Na ruim een week begin ik me redelijk thuis te voelen in Bs As (ter illustratie van mijn inburgering gebruik ik deze afkorting),  maar wild enthousiast is anders. Ik ben er nog niet uit of dat aan Once ligt, het samenwonen met een bejaarde man, mijn eeuwige onrust, of dat ik hier misschien gewoon niet wil wonen. Mijn verkering weet het ook nog niet. Het is in ieder geval heerlijk weer een tijd weg te zijn en ik geniet van de stad, de taal, de wijn en de zon. Ik speel Spaans improvisatietoneel en ben fanatiek in de sportschool. Voorlopig een prima dagprogramma. Dat solliciteren stellen we nog even uit.

La visita de la reina de la Holanda, Beatriz, su hijo Princepo Guillermo de Orange y su esposa Maxima

BUENOS AIRES – Flore de Vries

Al enkele weken begeef ik me in koninklijke kringen. Zo heb ik Spaanse les in mas o menos de achtertuin van de Zorreguietaatjes en aerobicsles van Florencia, die ook stept met  senora Zorreguieta. Een passende voorbereiding voor het bezoek van de Oranjes aan de Argentijnse hoofdstad.

Het officiële programma van de Oranjes begon met een kranslegging. Eigenlijk interesseren kransleggingen me niet, maar, laten we eerlijk zijn, zo druk heb ik het hier niet, dus ik toog naar dat plein. Het was bovendien een mooie gelegenheid om in de sfeer te komen voor het feest van vrijdag. Een vriendin, die bij de ambassade het koninklijk bezoek voorbereidde, wist het protocol te omzeilen en drukte mij gisteren triomfantelijk een uitnodiging in de hand.

Op het koninklijke partijtje was de sfeer aanvankelijk onwennig. Gevangen in hun chique outfits staarden de gasten onwennig naar de weelde. Met dank aan de champagne ging het stemvolume voorzichtig omhoog. Het werd bijna gezellig. Na een uur kwamen ze: Maxima schreed binnen als een ware diva. Moeder en zoon waren minder amused: Beatrix had het niet meer zo warm, het zweet vocht zich een weg door de stevig aangekoekte foundation, en Willem Alexander, die toch vaak heeft kunnen oefenen op dit soort entrees, kwam wéér over als een wassen beeld. Hij gaf ook de indruk dat hij dat liever zou zijn, maar dat kon niet, er waren al voldoende marmeren beelden in het theater. Ik kreeg een beetje medelijden met hem.

De voorstelling van Interdans was mooi, daar zou ik nog wel een stuk over kunnen schrijven. Maar goed, ik ben royaltywatcher en geen cultureel recensent, dus terug naar Het Onderwerp. Wat opviel: Maxima zong, voorafgaand aan de voorstelling, niet mee met het Argentijnse volkslied, maar zette wel vol in bij het Wilhelmus. Na el espectaculo werd het buffet geopend en heb ik Beatrix nog een paar keer oververhit langs zien lopen. Maxima volbracht de avond stralend.  Lex ontspande zich lichtjes. Gelukkig. Zij vertrokken rond elf uur naar hotel Alvear, uiteraard el mejor de la ciudad.