Het voordeel van zo’n donkere wolk als in mijn vorige blog, is dat ‘ie, godzijdank, ook altijd weer opklaart. Soms na een uur, soms na een dag of twee. En dat je je dan weer helemaal vrouw van de wereld voelt. Klinkt dit een tikkie manisch? Nou ja, lekker is het wel. High zonder drugs gecombineerd met een intens vertrouwen dat alles lukt waar je energie instopt. En energie genoeg. Bijna teveel, mijn vingers tintelen.
Tijd dus om het designhuis te verlaten, de zon in. Ik ga op pad voor mijn nieuwste project waarin ik heilig geloof, uiteraard. Een commerciële klapperrrr moet het worden. Herstel: gaat het worden. Een die het mogelijk maakt mezelf een echte Capetonian Lifestyle aan te meten. Met sushilunches, een kekke knalgele oldtimer en drie zonnebrillen. Volop tijd om te lezen, te sporten en voor weekendjes weg in afgelegen cottages met mijn nieuwe internationale vrienden. Of met zijn tweeën in de daktent- net als op reis.
Ik zal een kantoortje huren waar ik iedere ochtend naartoe loop- ons steile straatje uit, kijkend naar de Tafelberg en alle tropische bomen. Ik begin met een sterke cappucino bij Vida e Caffe op Kloofstreet – de Coffee Company van Zuid-Afrika), waar ik tal van mooie types ontmoet. Na een productieve dag kom ik thuis in een schoon huis, dankzij een werkster die we dik betalen en van wie we alle kinderen een studiebeurs geven (ze wonen over het algemeen in de sloppen. Het standaard dagloon is 150 rand, gelijk aan zo’n 15 euro, eentiende zonnebril of zo’n sushilunch, dat blijft toch wringen).
