Mijn leven heeft een upgrade gekregen. Ik woon tegenwoordig in een heus designhuis met een eigen zwembad. In Tamboerskloof, een buurtje met opgepoetste, kleurrijke Victoriaanse huizen en louter succesvolle bewoners. Ik zie er fantastisch gebronsd uit, al zeg ik het zelf. Ik rijd zonder problemen links in ons nieuwe Peugeootje waarvan de nummerplaat toevallig precies mijn geboortedatum is, hoe leuk is dat? ’s Ochtends jog ik langs de boulevard uitkijkend over de Indische Oceaan, of beklim ik samen met mijn geliefde Lions Head- hopend dat vandaag wel een goede dag wordt.
Mijn adem stokt hoog in mijn keel. Ik moet van alles, maar doe niks. Verdoe mijn tijd op FaceBook, bekijk geirriteerd wat anderen daar posten, ga vervolgens door naar de Telegraaf.nl en walg van alle onzin die ik tot me neem. Ik weet dat Carice van Houten weer verliefd is, maar niet hoe dat nou allemaal met de straling in Japan zit. Ik moet eigenlijk de BBC en de New York Times lezen en me verdiepen in het lokale nieuws: het ANC, Zuma en Zimbabwe, maar ik heb geen zin. Geen zin.
De dagen glippen voorbij, dagen waarin ik doe alsof ik werk. Mens, daag jezelf eens uit. Probeer eens een keer een verhaal in het NRC in plaats van al die tijdschriften met je grote mond. Of misschien toch weer een andere baan? Als je niet werkt, ga dan die nieuwe stad verkennen waarin je woont. Leef verdomme. Doe iets. Schrijf dan tenminste af en toe een column, dat vind je toch leuk? Geen zin. Geen zin wordt getikt.
Olivier heeft het druk. Hij heeft geen tijd voor mijn probleem van te veel tijd en niets doen. Thuis werken, werkt niet. Zeker niet als je nog geen vrienden hebt om mee te lunchen. Het is niet dat ik terug naar Amsterdam wil, maar het valt me toch tegen. Dit. Terwijl ik gvd aan mijn eigen zwembad zit, mooi gebronsd, dat wel.
