Julia toch

De entree Labia on Orange Street, was een feest van herkenning; de oude houten deuren, de rommelige kaartverkoop, de omgekrulde affiches en de uitgeknipte recensies, het was net de Movies in de Haarlemmerstraat. Mijn eerste bioscoopentree in Kaapstad had niet beter gekund. Zin dat ik had: in de airco, de voorfilmpjes, de popcorn, het hele pakket. Ik was wel ietwat gegeneerd om mijn reisgenoot mee te nemen naar Eat Pray Love (slap Hollywooddrama, vrouwenpraat, romantiek, kortom, net waar ik zin in had). Gek genoeg ging hij zonder morren akkoord; hij vond een wijvenfilm prima als Julia Roberts de hoofdrol had.

Dat was echter precies waar het misging. Zo feestelijk als het was om je na vier maanden weer eens te nestelen in een bioscoopstoel, zo pijnlijk was het weerzien met Julia. Was het wel Julia? Ja, toch wel, maar die bovenlip… Wat zonde. Wat pijnlijk. Alsof ze er een stevige linkse directe mee had opgevangen. Mijn reispartner dacht meer aan drie bijensteken. Erg opgezet in ieder geval. Na drie minuten dwong de regisseur ons zelfs om de misvorming in een lang shot en profil te bekijken. Laat het maar meteen duidelijk zijn, het is niet anders, zal hij gedacht hebben.

137 minuten lang heb ik me erover verbaasd. Ik vind het niks voor Julia, zo’n botoxlip. Niet een klein prikje, nee, we hebben het hier over een multiple botox-behandeling waar zelfs Conny van Breukhoven een puntje aan kan zuigen. En ik dacht juist altijd dat Julia aan een potje Nivea genoeg had. Maar nee, ook Julia is Hollywood.

Nou goed, ieder mens heeft zo zijn vergissingen. Maar ik had gehoopt dat ik lekker kon  wegzwijmelen bij deze film. In plaats daarvan heb ik eerst een half uur verbijsterd gekeken naar De Bovenlip en daarna non-stop gelachen. Zo’n hoofd kun je niet meer serieus nemen.

Hoe kan ik een seconde geloven dat Julia-botox Elizabeth Gilbert is die zich zonder schuldgevoel volvreet in Italië? Hoe kun je mij nou laten geloven dat  die opgeblazen clownsmond in een Indiase ashram tot zichzelf probeert te komen? Hoe naïef moet je zijn om je door deze film mee te laten slepen en te geloven dat haar tegenspeelster, de geheel niet onaantrekkelijke Javier Bardem, er oprecht met Miss Botox vandoor wil? Voor een eenmalige logeerpartij was ik er misschien nog ingetrapt, maar de film insinueert oprechte liefde. Dat kan niet, dat gaat er gewoon niet in. Julia toch, je hebt je merk kapot gemaakt. En meer dan dat: ik kan nooit meer met mijn reisgenoot naar een film van jou.

P.S. Op Google staan tientallen links naar artikelen waarin Julia zegt dat ze heel erg tegen botox is. Dat zou betekenen dat ik het verkeerd heb gezien en – erger nog – dit stukje moet verwijderen. Dat zou zonde zijn. Bovendien, wie gelooft Julia nu nog?