Nog 11 weken te gaan. De spanning loopt op. Mijn vriend wil via de westkust naar Kaapstad rijden. Hij wil afzien en avontuur. Hij wil muggen, modder, jungle, Nigeria en Angola. Het échte Afrika, noemt ie ’t. Ik wil opeens liever via de oostkust. Ik wil vakantie en snorkelen, Tanzania en Malawi, lekker veel asfalt én minder reiswaarschuwingen van Buitenlandse Zaken. We komen er niet uit en spreken af het oost-west issue twee weken te parkeren, ons beter te informeren, en dan te beslissen.
Op zoek naar informatie beland ik op de weblog van de familie Schoenmaker. Ze hebben heel Afrika rondgereden met hun kinderen van twee en vier. Dat is een verhaal, denk ik meteen. Na toestemming van de familie verkoop ik het aan een mamablad. Ter voorbereiding van het interview spit ik hun website door.
In het verslag over de westkust noteer ik passages over tseetseevliegen, grenswachters met kalasjnikovs en spijkerplanken in Nigeria. Uit hun verslag over de oostkust noteer ik fijne kampeerplaatsen en wildparken. Dat interview over reizen met kinderen zal wel loslopen, dit is even belangrijker.
Het interview met de Schoenmakers verloopt rommelig, mijn vragen zwalken. Aan het einde stel ik eindelijk de vraag waar het om gaat: ‘Welke route zouden jullie ons adviseren?’
Ik check met een schuine blik mijn telefoon, yep dit bewijsmateriaal wordt opgenomen. Marcel gaat er eens goed voor zitten en velt zijn oordeel: ‘De route langs de Oostkust is A walk in the park. Overal perfecte campings, lekkere restaurantjes. Je ziet onderweg veel tours met van die overlandtrucks. Leuk, maar dat kun je altijd nog doen. Wildparken zie je ook genoeg als je in Zuid-Afrika woont. Wil je het echte, donkere Afrika zien, dan neem je de westelijke route. Ja, dat is meer afzien maar dan zijn je hoogtepunten ook hoger.’ Marga Schoenmaker knikt instemmend.
Shit, dit was helemaal niet de bedoeling. Als zelfs een jong gezin deze route aanraadt, wat voor laffe tut ben ik dan? Heb ik werkelijk overwogen om de meest avontuurlijke reis uit mijn leven af te slaan, omdat ik wil snorkelen? Wat een onzin, natuurlijk gaan wij via de westkust.
Toch lig ik ’s nachts weer wakker. Ik denk over tseetseevliegen en dat ik me halverwege Kameroen afvraag waarom ik het advies van een onbekende familie opvolg. En hoe ik in godsnaam dat chaotische interview ga uitwerken tot een fatsoenlijk verhaal.
