Met Koninginnedag run ik een communistische winkel. Niet zo’n lullig kleedje met meuk. Nee, bij ons wordt de meuk keurig uitgestald op een tafel en bemand door tien winkelmedewerkers. We etaleren ook wat zelfgemaakte muffins. Koopt geen hond, wekt wel sympathie. Rond een uur of vijf schuiven we ze zelf naar binnen. Dan hebben we er lang genoeg naar gekeken, is onze tafel verworden tot een chaos met veel lege blikjes en staat onze verkoopdrang op een laag pitje: ‘Vind je ’t leuk? Neem maar mee, joh.’
Vóór die tijd zijn we van de actieve verkoop. Kameraad Ruth houdt een bordje omhoog met ‘Of je worst lust’ ter promotie van onze broodjes knakworsten. Ik zwaai met een karton ‘Koud bier = plezier’. Het loopt als een trein. Met een beetje geluk nemen ze ook nog het rokje van Agnes B- voor-twee-Ee mee aangeprezen door kameraad Floor, of de lamp die kameraad Ernee onvermoeid boven haar hoofd houdt. We delen de winst en eten en drinken de hele dag uit eigen voorraad. Alles is tenslotte van ons samen. En we lachen heel veel want het is te gek: de winkel, het winkelpersoneel en de klandizie.
Dit jaar was de voorbereiding wat beladen, het is namelijk de laatste Koninginnedag voor Het Vertrek. Volgend jaar wonen Olivier en ik in Kaapstad en staan we in de tuin van de consul op een stijve oranjeborrel. Alle eerdere Koninginnedagen moeten nu worden overtroffen.
Naast deze prestatiedruk hadden we te maken met Een Situatie: twee voormalig winkelmedewerkers hadden zich ontpopt als kapitalisten. Ze wilden de klinkende munten die vorig jaar zo rap binnenrolden bij de sangriaverkoop deze keer in hun eigen portemonneetje stoppen, via een sangriabar naast De Winkel. Het kwam gelukkig goed, de klandizie had dit jaar meer zin in pils dan in sangria.
Maar wij zijn niet van het leedvermaak, het grootste succes was van ons allemaal: een elektriciteitssnoer. Toen alles op was, zelfs de sangria, bleek dat snoer een ware publiekstrekker. Drommen mensen werden verzamelden zich. Er werd geklapt en gelachen. Naast een winkel hadden we nu een heus evenement opgetuigd. Springtouwen deed zijn herintrede op 30 april 2010 in de Reestraat. Iedereen sprong in, en als je sprong dan was je vrienden. De hele winkelinventaris werd een grote prijzenkast voor de springers. Het was legendarisch met ongekende hoofdstedelijke saamhorigheid. En de kapitalisten? Die sprongen ook en doen volgend jaar gewoon weer mee met de winkel.
