A walk in the park

Nog 11 weken te gaan. De spanning loopt op. Mijn vriend wil via de westkust naar Kaapstad rijden. Hij wil afzien en avontuur. Hij wil muggen, modder, jungle, Nigeria en Angola. Het échte Afrika, noemt ie ’t. Ik wil opeens liever via de oostkust. Ik wil vakantie en snorkelen, Tanzania en Malawi, lekker veel asfalt én minder reiswaarschuwingen van Buitenlandse Zaken. We komen er niet uit en spreken af het oost-west issue twee weken te parkeren, ons beter te informeren, en dan te beslissen.

Op zoek naar informatie beland ik op de weblog van de familie Schoenmaker. Ze hebben heel Afrika rondgereden met hun kinderen van twee en vier. Dat is een verhaal, denk ik meteen. Na toestemming van de familie verkoop ik het aan een mamablad. Ter voorbereiding van het interview spit ik hun website door.

In het verslag over de westkust noteer ik passages over tseetseevliegen, grenswachters met kalasjnikovs en spijkerplanken in Nigeria. Uit hun verslag over de oostkust noteer ik fijne kampeerplaatsen en wildparken. Dat interview over reizen met kinderen zal wel loslopen, dit is even belangrijker.

Het interview met de Schoenmakers verloopt rommelig, mijn vragen zwalken. Aan het einde stel ik eindelijk de vraag waar het om gaat: ‘Welke route zouden jullie ons adviseren?’

Ik check met een schuine blik mijn telefoon, yep dit bewijsmateriaal wordt opgenomen. Marcel gaat er eens goed voor zitten en velt zijn oordeel: ‘De route langs de Oostkust is A walk in the park. Overal perfecte campings, lekkere restaurantjes. Je ziet onderweg veel tours met van die overlandtrucks. Leuk, maar dat kun je altijd nog doen. Wildparken zie je ook genoeg als je in Zuid-Afrika woont. Wil je het echte, donkere Afrika zien, dan neem je de westelijke route. Ja, dat is meer afzien maar dan zijn je hoogtepunten ook hoger.’ Marga Schoenmaker knikt instemmend.

Shit, dit was helemaal niet de bedoeling. Als zelfs een jong gezin deze route aanraadt, wat voor laffe tut ben ik dan? Heb ik werkelijk overwogen om de meest avontuurlijke reis uit mijn leven af te slaan, omdat ik wil snorkelen? Wat een onzin, natuurlijk gaan wij via de westkust.

Toch lig ik ’s nachts weer wakker. Ik denk over tseetseevliegen en dat ik me halverwege Kameroen afvraag waarom ik het advies van een onbekende familie opvolg. En hoe ik in godsnaam dat chaotische interview ga uitwerken tot een fatsoenlijk verhaal.

De Winkel

Met Koninginnedag run ik een communistische winkel. Niet zo’n lullig kleedje met meuk. Nee, bij ons wordt de meuk keurig uitgestald op een tafel en bemand door tien winkelmedewerkers. We etaleren ook wat zelfgemaakte muffins. Koopt geen hond, wekt wel sympathie. Rond een uur of vijf schuiven we ze zelf naar binnen. Dan hebben we er lang genoeg naar gekeken, is onze tafel verworden tot een chaos met veel lege blikjes en staat onze verkoopdrang op een laag pitje: ‘Vind je ’t leuk? Neem maar mee, joh.’

Vóór die tijd zijn we van de actieve verkoop. Kameraad Ruth houdt een bordje omhoog met ‘Of je worst lust’ ter promotie van onze broodjes knakworsten. Ik zwaai met een karton ‘Koud bier = plezier’. Het loopt als een trein. Met een beetje geluk nemen ze ook nog het rokje van Agnes B- voor-twee-Ee mee aangeprezen door kameraad Floor, of de lamp die kameraad Ernee onvermoeid boven haar hoofd houdt. We delen de winst en eten en drinken de hele dag uit eigen voorraad. Alles is tenslotte van ons samen. En we lachen heel veel want het is te gek: de winkel, het winkelpersoneel en de klandizie.

Dit jaar was de voorbereiding wat beladen, het is namelijk de laatste Koninginnedag voor Het Vertrek. Volgend jaar wonen Olivier en ik in Kaapstad en staan we in de tuin van de consul op een stijve oranjeborrel. Alle eerdere Koninginnedagen moeten nu worden overtroffen.

Naast deze prestatiedruk hadden we te maken met Een Situatie: twee voormalig winkelmedewerkers hadden zich ontpopt als kapitalisten. Ze wilden de klinkende munten die vorig jaar zo rap binnenrolden bij de sangriaverkoop deze keer in hun eigen portemonneetje stoppen,  via een sangriabar naast De Winkel. Het kwam gelukkig goed, de klandizie had dit jaar meer zin in pils dan in sangria.

Maar wij zijn niet van het leedvermaak, het grootste succes was van ons allemaal: een elektriciteitssnoer. Toen alles op was, zelfs de sangria, bleek dat snoer een ware publiekstrekker. Drommen mensen werden verzamelden zich. Er werd geklapt en gelachen. Naast een winkel hadden we nu een heus evenement opgetuigd. Springtouwen deed zijn herintrede op 30 april 2010 in de Reestraat. Iedereen sprong in, en als je sprong dan was je vrienden. De hele winkelinventaris werd een grote prijzenkast voor de springers. Het was legendarisch met ongekende hoofdstedelijke saamhorigheid. En de kapitalisten? Die sprongen ook en doen volgend jaar gewoon weer mee met de winkel.